Takrif dan huruf mad
Madd (المَدّ) bermaksud tambahan; dari segi istilah ialah memanjangkan bunyi dengan huruf mad apabila ia bertemu hamzah atau sukun. Qasr (القَصْر) bermaksud menahan; dari segi istilah ialah mengekalkan huruf mad pada panjang asalnya. Huruf al-Madd (حُرُوف المَدّ) ada tiga: Alif mati selepas fathah, Waw mati selepas dammah, dan Ya mati selepas kasrah; ketiga-tiganya terdapat dalam ﴿نُوحِيهَآنُوْحِيْهَآ﴾ (Hud 11:49). Huruf Lin (اللِّين) ialah Waw atau Ya mati selepas fathah.
Mad diukur dengan harakat (حركة): masa untuk melipat atau membuka satu jari pada kadar sederhana. Ukuran sebenar ialah belajar daripada guru, bukan mengira secara mekanikal. Mad sama ada Madd Asli (المَدّ الأَصْلِيّ) atau Madd Far'i (المَدّ الفَرْعِيّ).
Madd al-Farq
Madd al-Farq (مَدّ الفَرْق): apabila hamzah istifham masuk pada isim yang bermula dengan hamzah wasal dan alif lam, hamzah wasal tidak digugurkan. Ia boleh ditukar menjadi Alif dengan enam harakat, yang lebih diutamakan, atau ditashil antara hamzah dan Alif. Ia dinamakan demikian kerana membezakan soalan daripada kenyataan. Ia terdapat dalam tiga kalimah di enam tempat: ﴿ءَآلذَّكَرَيۡنِءٰٓالذَّكَرَيْنِ﴾ (Al-An'am 6:143) dua kali dalam surah al-An'am, ﴿ءَآلۡـَٰٔنَآٰلْـٰٔنَ﴾ (Yunus 10:51) dua kali dalam surah Yunus, dan ﴿قُلۡ ءَآللَّهُقُلْ آٰللّٰهُ﴾ (Yunus 10:59) dalam surah Yunus dan an-Naml.
Kekuatan mad
Mad paling kuat ialah lazim, kemudian muttasil, kemudian 'arid, kemudian munfasil, kemudian badal. Apabila dua sebab bertemu pada satu mad, yang lebih kuat diamalkan dan yang lebih lemah digugurkan, seperti pada ﴿وَلَآ ءَآمِّينَوَلَآ آٰمِّيْنَ﴾ (Al-Ma'idah 5:2): ada hamzah sebelum huruf mad (badal) dan sukun asli selepasnya, maka ia dipanjangkan enam harakat.