«الإِدْغَام» یعنی داخل کردن؛ در اصطلاح، برخورد حرف ساکن با حرف متحرک است به گونه‌ای که هر دو یک حرف مشدد از جنس حرف دوم شوند. شش حرف آن در يَرْمُلُون گرد آمده و دو گونه است:
ادغام با غنه
در چهار حرفی که در يَنْمُو گرد آمده‌اند: یاء، نون، میم و واو. با نون و میم «الإِدْغَام الكَامِل» است، زیرا نون و صفت آن هر دو از میان می‌روند و غنه از آنِ حرفِ ادغام‌شده‌فیه است. با واو و یاء «الإِدْغَام النَّاقِص» است، زیرا نون از میان می‌رود اما صفتش یعنی غنه باقی می‌ماند.
ادغام بدون غنه
در دو حرف لام و راء. ادغامی کامل است که در آن نون و غنه هر دو از میان می‌روند.
شرط و استثناهای آن
ادغام دو کلمه لازم دارد. اگر نون ساکن و واو یا یاء در یک کلمه باشند، «الإِظْهَار المُطْلَق» لازم است تا کلمه با ریشه‌ای مضاعف اشتباه نشود. این تنها در چهار کلمه است: ﴿ٱلدُّنۡيَاۖالدُّنْيَاﵐ﴾ (البقرة ۸۵)، ﴿بُنۡيَٰنٞبُنْيَانٌ﴾ (الصف ۴)، ﴿قِنۡوَانٞقِنْوَانٌ﴾ (الأنعام ۹۹) و ﴿صِنۡوَانٞصِنْوَانٌ﴾ (الرعد ۴)، چنان‌که ناظم می‌گوید: «مگر در یک کلمه، مانند دنیا».
در روایت حفص از طریق شاطبیه این‌ها نیز استثناست: نون در ﴿يسٓ ١يٰسٓ ١﴾ (يس ۱) ﴿وَٱلۡقُرۡءَانِ ٱلۡحَكِيمِ ٢وَالْقُرْاٰنِ الْحَكِيْمِ ٢﴾ (يس ۲) و در ﴿نٓۚ وَٱلۡقَلَمِنٓ وَالْقَلَمِ﴾ (القلم ۱) که با اظهار خوانده می‌شوند؛ و نون در ﴿مَنۡۜ رَاقٖمَنْﶌ رَاقٍ﴾ (القيامة ۲۷) به سبب «السَّكْت» بر آن.