«الإِظْهَار» یعنی آشکار کردن؛ در اصطلاح، ادای نون ساکن یا تنوین از مخرج آن بدون غنهٔ افزوده است، هنگامی که پس از آن یکی از حروف حلقی بیاید. شش حرف آن «حُرُوف الحَلْق» است: همزه، هاء، عین، حاء، غین و خاء. سبب آن دوری مخرج نون از این حروف است. با نون در یک کلمه یا دو کلمه رخ می‌دهد و با تنوین تنها در دو کلمه.
اظهار حلقی
مَنۡ ءَامَنَمَنْ اٰمَنَ
البقرة ۶۲
يَنۡهَوۡنَيَنْهَوْنَ
الأنعام ۲۶
مِنۡ عِلۡمٍمِنْ عِلْمٍ
النساء ۱۵۷
مِنۡ حَكِيمٍ حَمِيدٖمِنْ حَكِيْمٍ حَمِيْدٍ
فصلت ۴۲
مِنۡ غِلّٖمِنْ غِلٍّ
الأعراف ۴۳
مَّنۡ خَشِيَمَنْ خَشِيَ
ق ۳۳
عَذَابٌ عَظِيمٞعَذَابٌ عَظِيْمٌ
البقرة ۷
تنوین پیش از عین
أَنۡعَمۡتَاَنْعَمْتَ
الفاتحة ۷
مِنۡهُمۡمِنْهُمْ
البقرة ۷۵
نکته
نشانهٔ آن در مصحف مدینه: سکون بر نون، و دو نشانهٔ تنوین که درست روی هم قرار گرفته‌اند.نکته
در مصحف هند و پاکستان نون ساکن همیشه سکون (جزم) دارد؛ اظهار از اینکه حرف بعدی حلقی است شناخته می‌شود.