Po makharij i sifat recytator musi znać każdą literę z osobna: jej makhraj, główne cechy i błędy popełniane przy jej wymowie. To metoda imama Makkiego w ar-Ri'ayah, który poświęcił każdej literze osobny rozdział. Imam Ibn al-Jazari w Muqaddimah ostrzegał przed literami i słowami, w których błędy są częste.
Tabela liter z najważniejszymi ostrzeżeniami
| Litera | Nr makhraju | Najważniejsze |
|---|---|---|
| ا | 1 | Idzie za literą poprzedzającą pod względem ciężkości lub lekkości; nigdy ciężkie po lekkiej literze. |
| ء | 2 | Wymawiana łagodnie, bez nacisku; wyraźna, gdy niema; złagodzona tylko tam, gdzie to przekazano. |
| هـ | 2 | Najsłabsza i najbardziej ukryta litera; wyraźna w środku i na końcu, zwłaszcza powtórzona lub niema. |
| ع | 3 | Nie może stać się Hamzah; niema jest wyraźna z Tawassut, bez napięcia. |
| ح | 3 | Nie może stać się lekkim Ha' ani Kha'; wyraźna obok 'Ayn lub Ha'. |
| غ | 4 | Ciężka bez przesady; nie może stać się Qaf. |
| خ | 4 | Ciężka, bez przesadzania w stronę Qaf lub Ghayn. |
| ق | 5 | Shiddah, Jahr i Isti'la'; nie może stać się Kaf ani Ghayn; Qalqalah, gdy niema. |
| ك | 6 | Jej Hams i Shiddah muszą być wyraźne, zwłaszcza przy powtórzeniu. |
| ج | 7 | Napięta i dźwięczna; nie może zmięknąć jak Shin; Qalqalah, gdy niema. |
| ش | 7 | Jej Tafashshi musi być wyraźne, zwłaszcza gdy niema lub podwojona. |
| ي | 7 | Ze środka języka, gdy nie jest literą Madd; nie podwajać pojedynczego Ya. |
| ض | 8 | Z krawędzi języka z Istitalah (الاسْتِطَالَة); nie może stać się Dha' ani ciężkim Dal. |
| ل | 9 | Lekka, z wyjątkiem imienia Allaha po fathah lub dammah; zachować pełny sukun. |
| ن | 10 | Ma wrodzone Ghunnah, w pełni słyszalne, gdy podwojona, ukryta lub zlana. |
| ر | 11 | Ukrywać jej drżenie, zwłaszcza gdy podwojona; ma zasady ciężkości i lekkości. |
| ط | 12 | Najmocniejsza litera; Qalqalah, gdy niema; jej Itbaq pozostaje przy zlaniu z Ta. |
| د | 12 | Qalqalah, gdy niema; nigdy ciężka. |
| ت | 12 | Jej Hams musi być wyraźny; nie może stać się ciężka jak Ta'. |
| ص | 13 | Itbaq, Isti'la' i Safir; nie może stać się Sin. |
| ز | 13 | Dźwięczna z Safir; nie może stać się Sin. |
| س | 13 | Bezdźwięczna z Safir; nie może stać się Sad przed ciężką literą. |
| ظ | 14 | Czubek języka przy zębach, z Itbaq; nie może stać się ciężkim Zay. |
| ذ | 14 | Nie może stać się Zay ani Dal. |
| ث | 14 | Nie może stać się Sin ani Ta. |
| ف | 15 | Lekka i bezdźwięczna; nie ciężka obok ciężkiej litery. |
| و | 16 | Z zaokrąglonymi wargami; Waw Madd jest wydłużane, nie podwajane i nie zlewane z następnym Waw. |
| ب | 16 | Napięta i dźwięczna; nigdy ciężka; Qalqalah, gdy niema. |
| م | 16 | Z zamkniętymi wargami; lekka przed ciężką literą; Ghunnah słyszalne, gdy podwojona. |
Zachowywanie lekkości liter lekkich
Poeta nakazuje zachować lekkość wszystkich liter Istifal (الاسْتِفَال) i wymienia te, w których błędy są częste: Alif nigdy nie jest ciężkie po lekkiej literze; Hamzah na początku słów; Lam obok imienia Allaha lub ciężkiej litery; oraz Mim obok ciężkiej litery.
Ba, Jim i litery Qalqalah
Ba jest lekkie; unikaj czynienia go ciężkim w słowach takich jak ﴿وَبَرۡقٞوَبَرْقٌﵐ﴾ (Al-Baqarah 2:19) i ﴿وَبَٰطِلٞوَبٰطِلٌ﴾ (Al-A'raf 7:139) oraz osłabiania go w ﴿بِهِمۡبِهِمْ﴾ (Al-Baqarah 2:15). Zachowaj Shiddah i Jahr w Ba i Jim, zwłaszcza podwojonych lub niemych, aby ani oddech, ani dźwięk z nimi nie płynęły, jak w tych przykładach:
Następnie nakazuje wyraźnie zaznaczać Qalqalah (القَلْقَلَة) w jej literach, gdy są nieme, i zauważa, że przy zatrzymaniu jest ona wyraźniejsza. Szczegóły w rozdziale o Qalqalah.
Ha' i Sin
Wymawiaj Ha' wyraźnie, gdy się powtarza lub stoi obok bliskiej litery, jak w ﴿حَصۡحَصَ ٱلۡحَقُّحَصْحَصَ الْحَقُّﵟ﴾ (Yusuf 12:51) i ﴿أَحَطتُاَحَطْتُّ﴾ (An-Naml 27:22). Unikaj czynienia Sin ciężkim przed Ta' lub Qaf, aż stanie się Sad, jak w ﴿يَسۡطُونَيَسْطُوْنَ﴾ (Al-Hajj 22:72), ﴿يَسۡقُونَيَسْقُوْنَﵽ﴾ (Al-Qasas 28:23) i ﴿ٱلۡمُسۡتَقِيمَالْمُسْتَقِيْمَ﴾ (Al-Fatihah 1:6).
Sukun, Infitah i Shiddah
- Pełny sukun: w niemym Lam, Nun, Mim lub Ghayn przed bliską literą; nie dodawaj samogłoski i nie zlewaj, jak w ﴿وَإِذۡ جَعَلۡنَاوَاِذْ جَعَلْنَا﴾ (Al-Baqarah 2:125), ﴿أَنۡعَمۡتَاَنْعَمْتَ﴾ (Al-Fatihah 1:7), ﴿ٱلۡمَغۡضُوبِالْمَغْضُوْبِ﴾ (Al-Fatihah 1:7) i ﴿ضَلَلۡنَاضَلَلْنَا﴾ (As-Sajdah 32:10).
- Czyste Infitah: w Dhal i Sin, aby ﴿مَحۡذُورٗامَحْذُوْرًا﴾ (Al-Isra 17:57) nie pomylić z ﴿مَحۡظُورًامَحْظُوْرًا﴾ (Al-Isra 17:20), ani ﴿وَعَسَىٰٓوَعَسٰٓي﴾ (Al-Baqarah 2:216) z ﴿وَعَصَىٰٓوَعَصٰٓي﴾ (Taha 20:121).
- Zachowanie Shiddah: w Kaf i Ta, gdy się powtarzają, jak w ﴿بِشِرۡكِكُمۡۚبِشِرْكِكُمْﵧ﴾ (Fatir 35:14), ﴿تَتَوَفَّىٰهُمُتَتَوَفّٰىهُمُ﴾ (An-Nahl 16:28) i ﴿وَٱلۡفِتۡنَةُوَالْفِتْنَةُ﴾ (Al-Baqarah 2:191).
Dad i Dha'
Ponieważ Dad i Dha' brzmią najbardziej podobnie, poeta zebrał wszystkie słowa koraniczne z Dha'; wszystko inne pisze się z Dad. Do jego rdzeni należą: الظَّعن، الظِّل، الظُّهر، العَظْم، الحفظ، اليَقَظة، الإنظار، اللفظ، الظاهر، لظى، الشُّواظ، الكَظْم، الظلم، الغِلظة، الظلام، الظُّفُر، الانتظار، الظمأ، الظن، الوعظ، ظلّ، المحظور، الفظ، النظر، الغيظ، الحظ.
Wyłączył słowa pisane z Dad, które brzmią podobnie: ﴿عِضِينَعِضِيْنَ﴾ (Al-Hijr 15:91), ﴿نَاضِرَةٌنَاضِرَةٌ﴾ (Al-Qiyamah 75:22), ﴿نَضۡرَةٗنَضْرَةً﴾ (Al-Insan 76:11), ﴿نَضۡرَةَنَضْرَةَ﴾ (Al-Mutaffifin 83:24), ﴿تَغِيضُتَغِيْضُ﴾ (Ar-Ra'd 13:8), ﴿وَغِيضَوَغِيْضَ﴾ (Hud 11:44) i ﴿يَحُضُّيَحُضُّ﴾ (Al-Haqqah 69:34). W ﴿بِضَنِينٖبِضَنِيْنٍ﴾ (At-Takwir 81:24) lekcje się różnią; Hafs czyta je z Dad.
Gdy Dad spotyka Dha' lub bliską literę, obie trzeba wymówić wyraźnie, aby jedna nie zlała się z drugą: