Z al-Muqaddimah al-Jazariyyah
٦٥وَحُكْمُ تَنْوِينٍ وَنُونٍ يُلْفَىإِظْهَارٌ ادْغَامٌ وَقَلْبٌ إِخْفَا
٦٦فَعِنْدَ حَرْفِ الْحَلْقِ أَظْهِرْ وَادَّغِمْفِي اللَّامِ وَالرَّا لَا بِغُنَّةٍ لَزِمْ
٦٧وَأَدْغِمَنْ بِغُنَّةٍ فِي يُومِنُإِلَّا بِكِلْمَةٍ كَدُنْيَا عَنْوَنُوا
٦٨وَالْقَلْبُ عِنْدَ الْبَا بِغُنَّةٍ كَذَاالِاخْفَا لَدَى بَاقِي الْحُرُوفِ أُخِذَا
Definicje
Nun Sakinah (النُّون السَّاكِنَة) to Nun bez samogłoski, które pozostaje zarówno przy łączeniu, jak i przy zatrzymaniu; występuje w rzeczownikach, czasownikach i partykułach, w środku lub na końcu słowa. Tanwin (التَّنْوِين) to dodatkowe nieme Nun na końcu rzeczownika, wymawiane, lecz niezapisywane; wymawia się je przy łączeniu, a znika przy zatrzymaniu, i zapisuje się je w Mushafie jako podwojoną samogłoskę: ﴿عَذَابٌ عَظِيمٞعَذَابٌ عَظِيْمٌ﴾ (Al-Baqarah 2:7).
Gdy spotykają litery alfabetu, mają cztery zasady: Izhar (الإِظْهَار), Idgham (الإِدْغَام), Iqlab (الإِقْلَاب) i Ikhfa' (الإِخْفَاء); nigdy nie następuje po nich Alif.
Nun Sakinah i Tanwin: spójrz na następną literę
Izhar
ء هـ ع ح غ خ
Wyraźne Nun, bez dodatkowego Ghunnah
Idgham
ي ن م و | ل ر
Z Ghunnah w yanmu; bez niego w Lam i Ra'
Iqlab
ب
Staje się ukrytym Mim z Ghunnah
Ikhfa'
ص ذ ث ك ج ش ق س د ط ز ف ت ض ظ
Między Izhar a Idgham, z Ghunnah