Zasady tajweed

Spis treści

1. Wprowadzenie do nauki tajweedJęzykowo tajweed oznacza ulepszanie lub czynienie doskonałym. Technicznie jest to wymawianie każdej litery z jej miejsca artykulacji i oddawanie jej tego…
2. Isti'adhah i BasmalahIsti'adhah to wypowiedzenie przed recytacją أعوذ بالله من الشيطان الرجيم („Szukam schronienia u Allaha przed przeklętym szatanem”). Recytatorzy preferują…
3. Makharij: miejsca artykulacjiMakhraj to miejsce, w którym dźwięk litery się zatrzymuje, nadając jej odrębną tożsamość. Aby go znaleźć, uczyń literę niemą lub podwojoną, postaw przed…
4. Sifat: cechy literSifah to sposób, w jaki litera powstaje w swoim makhraju: czy oddech płynie, czy jest zatrzymany, czy dźwięk płynie, czy jest zatrzymany, czy język się…
5. Litery po koleiPo makharij i sifat recytator musi znać każdą literę z osobna: jej makhraj, główne cechy i błędy popełniane przy jej wymowie. To metoda imama Makkiego w…
6. Tafkhim i Tarqiq: litery ciężkie i lekkieTafkhim oznacza językowo tuczenie; technicznie jest to pełnia, która wchodzi w dźwięk litery, tak że usta wypełniają się jej echem. Tarqiq oznacza…
7. Zasady Ra'Ra' jest literą Istifal, a jednak w niektórych przypadkach jest ciężkie, w innych lekkie. Wielu uczonych uważa, że jego stan podstawowy jest ciężki…
8. Zasady niemego LamNieme Lam w Koranie jest pięciu rodzajów: Lam at-Ta'rif, Lam czasownika, Lam partykuły, Lam rozkaźnika i Lam rzeczownika. Każde ma swoją zasadę przy…
9. Zasady Nun Sakinah i TanwinNun Sakinah to Nun bez samogłoski, które pozostaje zarówno przy łączeniu, jak i przy zatrzymaniu; występuje w rzeczownikach, czasownikach i partykułach, w…
10. Izhar HalqiIzhar znaczy wyjaśnienie; technicznie jest to wymawianie niemego Nun lub Tanwin z jego makhraj, bez dodatkowej Ghunnah, gdy następuje litera gardłowa.…
11. IdghamIdgham oznacza wprowadzenie; technicznie niema litera spotyka literę z samogłoską tak, że stają się jedną podwojoną literą drugiego rodzaju. Jego sześć…
12. IqlabIqlab oznacza przemianę; technicznie jest to zamiana niemego Nun lub Tanwin w ukryte Mim przed Ba, z Ghunnah. Jego jedyną literą jest Ba, w jednym słowie…
13. Ikhfa' HaqiqiIkhfa' oznacza ukrycie; technicznie jest to wymawianie niemego Nun lub Tanwin w stanie pośrednim między Izhar a Idgham, bez podwojenia, z zachowaniem…
14. Zasady Mim SakinahMim Sakinah to Mim bez samogłoski, które pozostaje zarówno przy łączeniu, jak i przy zatrzymaniu. Przed literami alfabetu ma trzy zasady.
15. Podwojone Nun i Mim oraz stopnie GhunnahGhunnah to dźwięk nosowy wpisany w Nun i Mim, pochodzący z Khayshum, bez udziału języka. Gdy zaciśnie się nos, ustaje. Jest to trwała cecha Nun i Mim…
16. Mithlayn, Mutajanisayn i MutaqaribaynGdy dwie litery spotykają się w piśmie i wymowie, mają cztery nazwy zależnie od relacji ich makhraju i cech:
17. QalqalahQalqalah oznacza wstrząs; technicznie jest to odbicie dźwięku przy wymawianiu niemej litery, tak że słychać mocne echo. Jej pięć liter zebrano w قُطْبُ…
18. Madd i Qasr: wydłużenieMadd oznacza zwiększenie; technicznie jest to wydłużenie dźwięku literą Madd, gdy spotyka Hamzah lub sukun. Qasr oznacza powstrzymanie; technicznie jest…
19. Madd Asli (Tabi'i)To Madd, bez którego sama litera nie istnieje, i nie potrzebuje przyczyny takiej jak Hamzah czy sukun. Trwa dwa takty, przy łączeniu i przy zatrzymaniu.…
20. Madd spowodowany HamzahMadd Muttasil: po literze Madd następuje Hamzah w tym samym słowie. Jest obowiązkowy; u Hafsa drogą ash-Shatibiyyah jego długość wynosi cztery lub pięć…
21. Madd spowodowany sukunMadd Lazim: po literze Madd następuje pierwotny sukun, obecny przy łączeniu i zatrzymaniu, jak mówi poeta: „jest Lazim, jeśli po literze Madd następuje…
22. Ha' al-Kinayah: zaimkowe Ha'Ha' al-Kinayah to dodatkowe Ha' odnoszące się do jednego nieobecnego mężczyzny, dołączane do rzeczowników, czasowników i partykuł. Jego wydłużenie nazywa…
23. Hamzat al-Wasl i Hamzat al-Qat'Hamzat al-Qat' wymawia się zarówno na początku, jak i przy łączeniu; w Mushafie ma małą główkę 'Ayn (ء), jak w. Hamzat al-Wasl to dodatkowa Hamzah, która…
24. Waqf i Ibtida': zatrzymanie i rozpoczęciePoeta mówi: „po udoskonaleniu liter trzeba znać miejsca zatrzymania i rozpoczęcia”. Wiedza o tym, gdzie się zatrzymać i zacząć, dopełnia tajweed, ponieważ…
25. Jak zatrzymywać się na końcach słówPodstawowym sposobem zatrzymania na słowie z samogłoską jest czysty Sukun; nigdy nie zatrzymuje się na pełnej samogłosce. Rawm i Ishmam są również…
26. Maqtu' i Mawsul: słowa rozdzielone i łączoneSłowo Maqtu' jest w Mushafie zapisane oddzielnie od następnego słowa; słowo Mawsul jest zapisane łącznie z nim. Ma to znaczenie dla Waqf Ikhtibari…
27. Otwarte Ta: żeńskie końcówki zapisane przez TaŻeńska końcówka rzeczowników zapisywana jest zwykle jako Ta' Marbutah (ة) i przy zatrzymaniu wymawiana jako Ha'. W niektórych miejscach Mushafu zapisana…
28. Znaki Mushafu medyńskiegoDabt to zbiór znaków umieszczanych na literach, by wskazać ich samogłoski i zasady. W Mushafie medyńskim podlegają one ścisłym konwencjom, więc kto je…
29. Szczególne słowa w riwayah HafsaTo podsumowanie miejsc ze szczególną zasadą w riwayah Hafsa 'an 'Asim drogą ash-Shatibiyyah, zebranych w jednej tabeli dla łatwej powtórki. Większość…
30. Tekst al-Muqaddimah al-JazariyyahPełny poemat do zapamiętania i powtórki, według powszechnego liczenia 109 wersów. Nagłówki nie są częścią poematu; dodano je dla podziału. Kilka wersów…
31. Słowniczek terminówArabskie terminy użyte w tej książce wraz z ich zapisem łacińskim, jak w tym wydaniu, aby można było porównywać wydania.

Wszelka chwała należy do Allaha, który zesłał Księgę Swojemu słudze i nie umieścił w niej żadnej krzywizny. Błogosławieństwo i pokój niech będą z tym, któremu nakazano recytować Koran recytacją miarową, z jego rodziną i towarzyszami oraz ze wszystkimi, którzy przejęli od nich Księgę Allaha z poprawną recytacją aż do Dnia Ostatecznego.

To jest wyczerpująca książka o zasadach Tajweed (التَّجْوِيد). Jej celem jest zebranie wszystkich zasad tej nauki w jasnym porządku dydaktycznym: każdy temat zaczyna się od tekstu imama Ibn al-Jazariego, po którym następują wyjaśnienie, kolorowe przykłady z Koranu, ostrzeżenia przed częstymi błędami i na końcu źródła.

Metoda tej książki

• Riwajah: książka opiera się na riwajah Hafs 'an 'Asim (حَفْص عَنْ عَاصِم) drogą Ash-Shatibiyyah (الشَّاطِبِيَّة), czyli riwajah, w której zapisano Mushaf medyński i większość drukowanych egzemplarzy Koranu. Gdy droga Tayyibat an-Nashr (طَيِّبَة النَّشْر) przewiduje inną możliwość, jest ona podana wyłącznie informacyjnie.
• Źródła: podstawą książki są dzieła imama Ibn al-Jazariego: Al-Muqaddimah al-Jazariyyah (المُقَدِّمَة الجَزَرِيَّة), an-Nashr i at-Tamhid. Następnie ar-Ri'ayah Makkiego ibn Abi Taliba dla opisu liter i ich cech oraz Hidayat al-Qari al-Marsafiego dla szczegółów, przykładów i porządku dydaktycznego.

• Odwołania: wersy Al-Muqaddimah al-Jazariyyah są numerowane według powszechnego liczenia 109 wersów. W przypadku pozostałych książek podano miejsce, w którym omawiany jest temat, a nie numer strony, ponieważ wydania się różnią.
• Różnice zdań: gdy uczeni się różnią, poglądy podano krótko, a następnie to, co stosuje się u Hafsa drogą ash-Shatibiyyah.

Źródła

Imam Ibn al-Jazari (751 do 833 r. H.)

Shams ad-Din Abu al-Khayr Muhammad ibn Muhammad ibn Muhammad ibn 'Ali ibn Yusuf al-Jazari z Damaszku, uczony szafiicki, był czołowym mistrzem recytacji swoich czasów i ostatnim wielkim autorytetem w nauce Qira'at. Urodził się w Damaszku w 751 r. H. i zmarł w Szirazie w 833 r. H. Do jego dzieł w tej dziedzinie należą: poemat znany jako Al-Muqaddimah al-Jazariyyah; at-Tamhid fi 'Ilm at-Tajwid, napisany na początku jego drogi naukowej; an-Nashr fi al-Qira'at al-'Ashr, najobszerniejsze i najstaranniej zweryfikowane dzieło o lekcjach przekazanych masowo; oraz jego wersyfikacja Tayyibat an-Nashr. Dlatego jego słowa są podstawą tej książki.

Makki ibn Abi Talib al-Qaysi (355 do 437 r. H.)

Abu Muhammad Makki ibn Abi Talib Hammush al-Qaysi urodził się w Kairuanie w 355 r. H. i zmarł w Kordobie w 437 r. H.; był mistrzem Qira'at i języka arabskiego. Jego ar-Ri'ayah li-Tajwid al-Qira'ah wa Tahqiq Lafz at-Tilawah jest jedną z najwcześniejszych książek poświęconych w całości tajweed. Jest najbardziej szczegółowa w opisie liter po kolei, w wyjaśnianiu ich cech i nazw oraz w ostrzeganiu przed błędami, które recytatorzy popełniają w każdej literze.

Szejk 'Abd al-Fattah al-Marsafi (zm. 1409 r. H.)

Szejk 'Abd al-Fattah ibn as-Sayyid 'Ajami al-Marsafi z Egiptu był uczonym Qira'at w czternastym wieku hidżry. Jego Hidayat al-Qari ila Tajwid Kalam al-Bari należy do najpełniejszych współczesnych książek o tajweed w riwajah Hafsa i słynie z porządku dydaktycznego, licznych przykładów oraz omówienia subtelnych kwestii i szczególnych słów.

Terminologia

Terminy techniczne tej nauki zachowano w formie arabskiej we wszystkich językach książki, ponieważ są to stałe nazwy, których uczeń powinien nauczyć się takimi, jakie są. W tym wydaniu każdy termin zapisano literami łacińskimi, z formą arabską w nawiasie przy pierwszym wystąpieniu w każdym rozdziale, na przykład Ghunnah (الغُنَّة). Na końcu książki znajduje się słowniczek terminów.

Przewodnik po kolorach

W przykładach z Koranu zabarwiono tylko litery, których dotyczy zasada; reszta słowa pozostaje czarna. Każdy kolor ma w całej książce jedno stałe znaczenie:

Dodatek 3: Źródła

• Ibn al-Jazari, Muhammad ibn Muhammad (zm. 833 r. H.): al-Muqaddimah fi-ma 'ala Qari' al-Quran an Ya'lamah (al-Muqaddimah al-Jazariyyah). Jedno z wydań krytycznych przygotował dr Ayman Rushdi Suwayd.
• Ibn al-Jazari: an-Nashr fi al-Qira'at al-'Ashr, poprawione przez szejka 'Ali Muhammada ad-Dabba'; istnieją inne wydania.
• Ibn al-Jazari: at-Tamhid fi 'Ilm at-Tajwid, wydane przez dr. Ghanima Qadduriego al-Hamada.
• Makki ibn Abi Talib al-Qaysi (zm. 437 r. H.): ar-Ri'ayah li-Tajwid al-Qira'ah wa Tahqiq Lafz at-Tilawah, wydane przez dr. Ahmada Hasana Farhata.
• 'Abd al-Fattah as-Sayyid 'Ajami al-Marsafi (zm. 1409 r. H.): Hidayat al-Qari ila Tajwid Kalam al-Bari.
• Al-Qasim ibn Firruh ash-Shatibi (zm. 590 r. H.): Hirz al-Amani wa Wajh at-Tahani (ash-Shatibiyyah).