Úr al-Muqaddimah al-Jazariyyah
٦٥وَحُكْمُ تَنْوِينٍ وَنُونٍ يُلْفَىإِظْهَارٌ ادْغَامٌ وَقَلْبٌ إِخْفَا
٦٦فَعِنْدَ حَرْفِ الْحَلْقِ أَظْهِرْ وَادَّغِمْفِي اللَّامِ وَالرَّا لَا بِغُنَّةٍ لَزِمْ
٦٧وَأَدْغِمَنْ بِغُنَّةٍ فِي يُومِنُإِلَّا بِكِلْمَةٍ كَدُنْيَا عَنْوَنُوا
٦٨وَالْقَلْبُ عِنْدَ الْبَا بِغُنَّةٍ كَذَاالِاخْفَا لَدَى بَاقِي الْحُرُوفِ أُخِذَا
Skilgreiningar
Nun Sakinah (النُّون السَّاكِنَة) er Nun án sérhljóðs sem helst bæði við tengingu og stöðvun; það kemur fyrir í nafnorðum, sagnorðum og smáorðum, inni í orði eða í enda þess. Tanwin (التَّنْوِين) er aukalegt þögult Nun í enda nafnorðs, borið fram en ekki skrifað; það er borið fram við tengingu og fellur brott við stöðvun, og er skrifað í mushafinum sem tvöfalt sérhljóð: ﴿عَذَابٌ عَظِيمٞعَذَابٌ عَظِيْمٌ﴾ (Al-Baqarah 2:7).
Þegar þau mæta stöfum stafrófsins hafa þau fjórar reglur: Izhar (الإِظْهَار), Idgham (الإِدْغَام), Iqlab (الإِقْلَاب) og Ikhfa' (الإِخْفَاء); Alif kemur aldrei á eftir þeim.
Nun Sakinah og Tanwin: lítið á næsta staf
Izhar
ء هـ ع ح غ خ
Skýrt Nun, ekkert aukalegt Ghunnah
Idgham
ي ن م و | ل ر
Með Ghunnah í yanmu; án þess í Lam og Ra'
Iqlab
ب
Verður hulið Mim með Ghunnah
Ikhfa'
ص ذ ث ك ج ش ق س د ط ز ف ت ض ظ
Milli Izhar og Idgham, með Ghunnah