Όταν δύο γράμματα συναντώνται στη γραφή και στην προφορά, έχουν τέσσερα ονόματα ανάλογα με τη σχέση τους σε μάχρατζ και ιδιότητα:
| Όνομα | Ορισμός | Παράδειγμα |
|---|---|---|
| Mithlayn (المِثْلَان) | Ίδιο μάχρατζ και ιδιότητες: το ίδιο γράμμα δύο φορές | ﴿ٱضۡرِب بِّعَصَاكَاضْرِبْ بِّعَصَاكَ﴾ (Al-Baqarah 2:60) |
| Mutajanisayn (المُتَجَانِسَان) | Ίδιο μάχρατζ, διαφορετικές ιδιότητες | ﴿قَد تَّبَيَّنَقَدْ تَّبَيَّنَ﴾ (Al-Baqarah 2:256) |
| Mutaqaribayn (المُتَقَارِبَان) | Κοντά σε μάχρατζ ή ιδιότητα | ﴿وَقُل رَّبِّوَقُلْ رَّبِّ﴾ (Al-Isra 17:80) |
| Mutaba'idayn (المُتَبَاعِدَان) | Μακριά σε μάχρατζ, διαφορετικές ιδιότητες | ﴿نَعۡبُدُنَعْبُدُ﴾ (Al-Fatihah 1:5) |
Κάθε ένα είναι τριών ειδών: σαγίρ (μικρό) όταν το πρώτο είναι άφωνο και το δεύτερο έχει φωνήεν· καμπίρ (μεγάλο) όταν και τα δύο έχουν φωνήεν· μούτλακ (απόλυτο) όταν το πρώτο έχει φωνήεν και το δεύτερο είναι άφωνο. Στον Χαφς η συγχώνευση συμβαίνει κυρίως στο είδος σαγίρ· στο είδος καμπίρ ο βασικός κανόνας είναι το ιζχάρ εκτός από λίγες λέξεις· στο είδος μούτλακ δεν υπάρχει συγχώνευση.
Mithlayn Saghir
Ένα άφωνο γράμμα πρέπει να συγχωνεύεται στο ίδιο γράμμα με φωνήεν, μέσα σε μία λέξη ή ανάμεσα σε δύο, όπως λέει ο ποιητής: «το πρώτο από δύο όμοια ή ομοειδή γράμματα, αν είναι άφωνο, συγχώνευσέ το».
Εξαιρέσεις
- Όταν το πρώτο είναι γράμμα μαντ: δεν συγχωνεύεται αλλά επιμηκύνεται, έπειτα προφέρεται το δεύτερο, όπως λέει ο ποιητής: «και κάνε καθαρό το fi yawm και το qalu wa-hum»: ﴿قَالُواْ وَهُمۡقَالُوْا وَهُمْ﴾ (Ash-Shu'ara 26:96) και ﴿فِي يَوۡمٖفِيْ يَوْمٍ﴾ (Al-Ma'arij 70:4).
- Το Ha' της παύσης στο ﴿مَالِيَهۡۜمَالِيَهْ﴾ (Al-Haqqah 69:28) με το ﴿هَلَكَهَلَكَ﴾ (Al-Haqqah 69:29): ο Χαφς έχει δύο τρόπους στην ένωση: ιζχάρ με ελαφρύ Sakt (السَّكْت), ή ιντγκάμ.
Mutajanisayn Saghir
Στον Χαφς συγχωνεύεται στις παρακάτω περιπτώσεις και προφέρεται καθαρά αλλού:
| Γράμματα | Παραδείγματα | Είδος |
|---|---|---|
| ت ← د | ﴿أُجِيبَت دَّعۡوَتُكُمَااُجِيْبَتْ دَّعْوَتُكُمَا﴾ (Yunus 10:89) ﴿أَثۡقَلَت دَّعَوَااَثْقَلَتْ دَّعَوَا﴾ (Al-A'raf 7:189) | Πλήρες |
| ت ← ط | ﴿وَقَالَت طَّآئِفَةٞوَقَالَتْ طَّآئِفَةٌ﴾ (Ali 'Imran 3:72) ﴿وَدَّت طَّآئِفَةٞوَدَّتْ طَّآئِفَةٌ﴾ (Ali 'Imran 3:69) | Πλήρες |
| د ← ت | ﴿قَد تَّبَيَّنَقَدْ تَّبَيَّنَ﴾ (Al-Baqarah 2:256) ﴿عَبَدتُّمۡعَبَدْتُّمْ﴾ (Al-Kafirun 109:4) | Πλήρες |
| ث ← ذ | ﴿يَلۡهَثۚ ذَّٰلِكَيَلْهَثْﵧ ذٰلِكَ﴾ (Al-A'raf 7:176) | Πλήρες |
| ذ ← ظ | ﴿إِذ ظَّلَمُوٓاْاِذْ ظَّلَمُوْٓا﴾ (An-Nisa 4:64) | Πλήρες |
| ب ← م | ﴿ٱرۡكَب مَّعَنَاارْكَبْ مَّعَنَا﴾ (Hud 11:42) | Πλήρες |
| ط ← ت | ﴿بَسَطتَبَسَطْتَّ﴾ (Al-Ma'idah 5:28) ﴿أَحَطتُاَحَطْتُّ﴾ (An-Naml 27:22) ﴿فَرَّطتُمۡفَرَّطْتُّمْ﴾ (Yusuf 12:80) | Ατελές: το Itbaq και το Isti'la' του Ta' παραμένουν |
Mutaqaribayn Saghir
Στον Χαφς: άφωνο Lam συγχωνεύεται στο Ra', όπως στο ﴿وَقُل رَّبِّوَقُلْ رَّبِّ﴾ (Al-Isra 17:80) και στο ﴿بَل رَّفَعَهُۢبَلْ رَّفَعَهُ﴾ (An-Nisa 4:158), εκτός από το ﴿بَلۡۜ رَانَبَلْﶌ رَانَ﴾ (Al-Mutaffifin 83:14) λόγω του σακτ. Άφωνο Qaf συγχωνεύεται στο Kaf στο ﴿نَخۡلُقكُّمنَخْلُقْكُّمْ﴾ (Al-Mursalat 77:20) με δύο τρόπους: πλήρης συγχώνευση, που προτιμάται, και ατελής συγχώνευση με το Isti'la' του Qaf να παραμένει, όπως λέει ο ποιητής: «και η διαφωνία έγινε στο nakhluqkum». Εδώ ανήκει και η συγχώνευση του άφωνου Nun στο Lam και στο Ra'.
Όπου απαιτείται σαφήνεια
Ο ποιητής προειδοποίησε για λέξεις όπου η συγχώνευση μπορεί να εισχωρήσει επειδή τα γράμματα είναι κοντά· πρέπει να προφέρονται καθαρά:
Το είδος καμπίρ στον Χαφς
Στον Χαφς ο βασικός κανόνας στο είδος καμπίρ είναι το ιζχάρ· η συγχώνευση γίνεται σε λίγες λέξεις, όπως ﴿لَا تَأۡمَ۬نَّالَا تَاْمَنَّا﴾ (Yusuf 12:11), με Ishmam (الإِشْمَام) ή Rawm (الرَّوْم) όπως εξηγείται αργότερα, ﴿مَا مَكَّنِّيمَا مَكَّنِّيْ﴾ (Al-Kahf 18:95), ﴿فَنِعِمَّافَنِعِمَّا﴾ (Al-Baqarah 2:271) και ﴿أَتُحَٰٓجُّوٓنِّياَتُحَآجُّوْٓنِّيْ﴾ (Al-An'am 6:80).